-Και δε μου λες ρε Νώντα, από τί χαρακτηρίζονται οι κοινωνίες σαν συντηρητικές, προοδευτικές, ανοιχτές, κλειστές, κλπ;

-Νομίζω από τις κυρίαρχες λογικές τους, αφεντικό.

-Και ποιός εκφράζει τις κυρίαρχες λογικές σε μια κοινωνία;

-Η εξουσία, αφεντικό;

-Και ποιά είναι η εξουσία σε μια κοινωνία ρε Νώντα; Όχι ποιά εμφανίζεται σαν εξουσιαστική αρχή… Πού βρίσκεται η πραγματική δύναμη μιας κοινωνίας;

-Ξέρω γω, στην πλειοψηφία των ενήλικων μελών της; Στα παραγωγικά της μέλη, θα’λεγα…

-Ωραία, στους “ώριμους” δηλαδή. Σ’αυτούς που μπορούν να παίρνουν “σωστές” αποφάσεις για τον εαυτό τους, τα παιδιά τους και την κοινωνία.

-Ναι, μάλλον, για να το λες…

-Και τι είναι η αντι-κοινωνική συμπεριφορά κατά τη γνώμη σου; Αν κοινωνική συμπεριφορά είναι η συστράτευση ή η σύμπνοια με την κυρίαρχη λογική, τότε κάθε άλλη συμπεριφορά δεν θα είναι αντι-κοινωνική;

-Λογικό μου ακούγεται, αφεντικό.

-Και αφού η κυρίαρχη λογική είναι η πρακτική των “ώριμων” μελών, πώς θα ξεχωρίζουν τα “ώριμα” μέλη από τα “όψιμα” που οδεύουν προς τη δική τους “ωριμότητα”;

-Από την αντι-κοινωνική τους έκφραση, αφεντικό;

-Εσύ τι λες, ρε Νώντα;

-Δηλαδή αφεντικό, μου λες ότι, αν σε μια κοινωνία δεν υπήρχε κυρίαρχη λογική, τότε δεν θα υπήρχε και χώρος για αντι-κοινωνικές συμπεριφορές; Και τότε, αφού το μέτρο για να χαρακτηρίσουμε μια κοινωνία σαν συντηρητική, προοδευτική, ανοιχτή, κλειστή, κλπ, είναι το πώς αυτή αντιδρά στις αντι-κοινωνικές συμπεριφορές, τότε πώς θα την αξιολογούσαμε αν δεν υπήρχαν αντι-κοινωνικά φαινόμενα;

-Όταν σε μια κοινωνία δεν υπάρχει αντι-κοινωνική έκφραση ή συμπεριφορά, τότε απλά η κοινωνία είναι “ολοκληρωτική” και “ώριμη”. Και στη φύση αυτό που ακολουθεί την ωρίμανση, είναι η σαπίλα.

-Σα να βρωμάει λίγο εδώ μέσα αφεντικό, λέω ν’ανοίξω κανα παράθυρο… Τουλάχιστον ένα…

-Δίκιο έχεις, ρε Νώντα… σαπίσαμε με την κουβέντα… έχουμε και δουλειές να κάνουμε, γιορτές έρχονται…

-Λες να χιονίσει, αφεντικό;

-Άμα κάνει λιακάδα κλείνουμε το παράθυρο και βάζουμε κανένα κανάλι με χιόνια στην τηλεόραση…

-Καλά λες αφεντικό, έκλεισα ήδη. Για βάλε…

*εκ του emo (emotional) – συναισθηματικός

.

.

- Καλώς τον καπετάνιο, έλα, κάτσε.

- Γεια σου ρε Κώστα…

- Καφεδάκι έχεις πιεί? Κατάστημααα…

- Άστο Κωσταντή, μια γκαζόζα, όχι άλλο καφέ, θα σκάσω…

- Τι’ναι ρε καπετάνιο? Πολύ συννεφιά βλέπω.

- Να ρε φίλε, ο γιος μου…

- Τι έπαθε το παιδί ρε κάπτεν? Χρειάζεσαι βοήθεια?

- Όχι, ευχαριστώ, και να ήθελες…

- Ααα, να σου πω, θα με σκάσεις? Λέγε μωρέ!

- Να…ο Γιάννης μου, είναι λέει ΙΜΟ…

- Δηλαδή? Είναι σοβαρό? Έχω έναν γνωστό χειρούργο στο Υγεία. Λέγε μωρέ !

- Όχι ρε Κώστα, ΙΜΟ, ΙΜΟ σημαίνει συναισθηματικός και είναι μια φρέσκια τάση -μεταξύ άλλων- που ακολουθούν κάποια παιδιά…

- Δηλαδή, δηλάδή?

- Να, αισθάνονται κάπως απαισιόδοξα, θεωρούν πως ο κόσμος μας δεν έχει σωτηρία, κυκλοφορούν σαν τους χάροντες με ρούχα, μαλλιά, μάτια και νύχια βαμμένα μαύρα. Είναι σαν παραδομένοι στη μοίρα τους…

- Έλα ρε κάπτεν, ανυσήχησα, παιδιά είναι, θα τους περάσει, οι τάσεις και οι μόδες αλλάζουν συνέχεια, πόσο μάλλον τώρα σ’αυτήν την εποχή που η εικόνα τρέχει ιλιγγιωδώς, και που φωνή έχει καταντήσει η φαλτσαδούρα του κάθε τυχάρπαστου… τί να κάνουν και τα παιδιά, θέλουν να ξεχωρίσουν κάπως, να ακουστούν, να δηλώσουν παρών, να μη σου πω οτι θέλουν να τα σπάσουν όλα.

- Γιατί ρε Κώστα?

- Τι γιατί? Εμείς φίλε σε λίγο θα φύγουμε και θα γίνουμε αστρόσκονη, αυτά τα παιδιά τα ρωτάς? Έχει πέσει ένα καπάκι κατσαρόλας και τα έχει αναγκάσει να σιγοβράζουν. Οι βιομηχανίες και τα διατάγματα προβλέπουν π.χ. ελάττωση των ρύπων τα προσεχή 15 χρόνια, και αυτά βλέπουν καλοκαίρια και χειμώνες να περνούν χωρίς παραλίες με μπλε σημαία, χωρίς παρθένα δάση, χωρίς πάρκα, πάρκινγκ, δρόμους… τα γνωρίζουν από τα κομπιούτερ, και προτιμούν το βίρτουαλ ριάλιτι γιατί εκεί είναι πιο ασφαλή και χαρούμενα από αλλού. Και παίζουν και πόλεμο, γιατί πιά η αγανάκτηση φοράει γραβάτα και λαμβάνει δικαστικά μέτρα…

- Μα να φοράνε και να βάφονται μαύρα?

- Όταν ήμουν μικρός και δεν μου γινόταν το χατήρι, έκανα τον στενοχωρημένο για να με ρωτήσουν τί έχω. Μην τα κατηγορείς. Τουλάχιστον ο γιος σου τράβηξε την προσοχή σου… πόσα χρόνια έχει να συμβεί αυτό?

- Ε, ‘ντάξει τώρα…

- Είναι καλός μαθητής?

- Απ’τους καλούς, ναι.

- Ξένες γλώσσες?

- Το πήγε η Άννα στ’Αγγλικά όταν ‘ηταν 6 χρονών, μετά απο λίγο Γερμανικά και τώρα μαθαίνει Ισπανικά που του αρέσουν.

- Χόμπι?

- Τον πήγα για κιθάρα στα 5 του, πήρε πτυχίο, τώρα τον πηγαίνω για ούτι και μαντολίνο με σκοπό σε 2-3 χρόνια να έχει μάθει και πιάνο που του αρέσει.

- Και συ, εδώ στην καφετέρια, όπως σου αρέσει ε?

- Ε, ναι, μέχρι τις 11 που σχολάει από το μαντολίνο, που πήγε πριν από τα Γερμανικά, που στο τσακ πρόλαβε πριν το φροντιστήριο, που λίγο έλειψε να χάσει λόγω σχολείου…

- Καπετάνιο… ΙΜΟ είσαι και φαίνεσαι !!

- Σύνελθε Κώστα, τι αηδίες λες τώρα, άκου, έχει βάλει Black Sabbath, το θυμάσαι ρε? Ε, ρε τι κάναμε τότες…

- Γιαυτό σου λέω καπετάνιε, μη σε παίρνει ο ύπνος στο τιμόνι, βγάλε το σαμάρι απ’τον σβέρκο του Γιάννη σου και πέτα το στα διαστημικά σκουπίδια, άστον να τρέξει ανάλαφρα και να χαρεί τον αέρα, τον κόσμο, τον εαυτό του, όσο ακόμα η φλέβα του προσεγγίζει το σημείο βρασμού… έλεος…παιδιά είναι, και έχουν λόγο να είναι Ιμο, ξύνω, πίνω κλπ κλπ.

- Σά νά’χεις δίκιο ρε Κωστάκη, ξαλάφρωσα και γω, νάσαι καλά… ά, κάτι έλεγες για βρασμό πριν, θα παραγγείλουμα κανέναν ελληνικό?

- Ο Γιαννάκης να’ν’ καλά, και ο κάθε Γιαννάκης, …γκαρσόν, δύο ελληνικούς γλυκούς σε παρακαλώ, πιάσε και το τάβλι.